Większość światowych relacji podróżniczych opiera się na samonapędzających się algorytmach: im częściej dane miejsce jest fotografowane, tym więcej infrastruktury powstaje, by obsługiwać turystów, aż jego autentyczny dziki charakter zostanie trwale rozmyty. Te miejsca są odtrutką — regionami, gdzie logistyka jest złożona, dojście fizycznie wymagające, a przyroda funkcjonuje bez ludzkich udogodnień.
Płaskowyż Ennedi, Czad Współrzędne: 17°03′N 21°51′E Dostęp: 4-dniowy konwój terenowy
Piaskowcowe zamki Ennedi
Położony w północno-wschodnim Czadzie, otoczony spalonymi piaskami Sahary, płaskowyż Ennedi tworzy kolosalną naturalną twierdzę z wyrzeźbionych piaskowcowych wież, monumentalnych łuków i odizolowanych wąwozów wodnych zwanych gueltami. Przez tysiące lat koczowniczy pasterze przemierzali te wąskie przełęcze, pozostawiając barwne malowidła naskalne przedstawiające prehistoryczne bydło, żyrafy i ceremonie ludzkie, sięgające siedmiu tysiącleci wstecz.
Przy Guelta d'Archei strome czarne ściany skalne opadają do głębokiego basenu w wąwozie, ubarwionego na ciemno przez setki lat odchodów wielbłądów. W tym mętnym, ubogim w tlen zbiorniku przetrwała jedna z ostatnich reliktowych populacji saharyjskich krokodyli karłowatych, odizolowanych tu od czasu, gdy wilgotne fazy klimatyczne holocenu ustąpiły pustyni.
Realia wyprawy: Dotarcie do Ennedi wymaga samowystarczalnej wyprawy, przewożącej cały olej napędowy, wodę, zapasowe opony i łącza satelitarne z N'Djameny. Nie ma tu pomocy drogowej ani klinik medycznych, a temperatury wahają się o 35°C między słonecznym południem a północą.
Wulkan Mutnowski, Rosja Wysokość: 2322 m
Krater Mutnowski i lodowe jaskinie
W przeciwieństwie do typowych stożkowych wulkanów Mutnowski to spękany kompleks nakładających się kraterów, które wyrzucają przegrzane gazy siarkowe wprost w starożytne komory pod lodowcem. Wody roztopowe wyrzeźbiły świecące zielone i neonowo bursztynowe jaskinie lodowe pod lodowymi pokrywami. Wędrówka w ich wnętrzu wymaga stałego monitorowania gazu siarkowego oraz raków na zamarzniętym piargu.
Główne zagrożenie: Nagłe zawały stropu spowodowane wahaniami temperatury; trujące kieszenie niewidocznego dwutlenku węgla w niższych zagłębieniach kraterów.
Tarkine, Tasmania Biom: umiarkowany las deszczowy Gondwany
Wnętrze Takayny
Pustkowie Tarkine w północno-zachodniej Tasmanii stanowi jeden z największych obszarów umiarkowanego lasu deszczowego na Ziemi. Zdominowane przez starożytne drzewa mirtowo-bukowe, leatherwood i olbrzymie paprocie drzewiaste, wnętrze nie ma utrzymywanych szlaków. Nawigatorów czekają splątane poziome zarośla, bezdenne torfowiska i nabrzmiałe rzeki przebarwione taninami.
Główne zagrożenie: Silna dezorientacja w bezcechowym baldachimie porośniętym mchem; hipotermia wywołana nagłymi zimnymi frontami z Oceanu Południowego.
Dolina Zanskar, Ladakh Wysokość: 3500 m
Szlak lodowy Chadar
Zimą obfite śniegi odcinają wszystkie wysokogórskie przełęcze prowadzące do regionu Zanskar w Ladakhu. Jedynym korytarzem komunikacyjnym staje się zamarznięta powierzchnia samej rzeki Zanskar. Podróżni przemierzają zmienne tafle przezroczystego lodu nad wzburzonymi wodami o temperaturze poniżej zera, gdzie płyty lodu pękają, wybrzuszają się i tworzą na nowo w ciągu kilku godzin.
Główne zagrożenie: Załamanie się kruchej pokrywy lodowej rzeki i porwanie przez wzburzony nurt lodowcowy; ciężka hipotermia w ciągu kilku sekund od zanurzenia.
Góry Skeena, Kolumbia Brytyjska Teren: niezmapowane cyrki lodowcowe
Dział wodny Omenica i Skeena
Postrzępiony labirynt granitowych iglic i bezimiennych jezior alpejskich głęboko w północnej Kolumbii Brytyjskiej. Samoloty buszowe na pływakach zapewniają dostęp do nienazwanych jezior, po czym wyprawy muszą przedzierać się przez nieprzebyte zarośla devil's club i przeprawiać się przez nieumocnione lodowcowe potoki, współistniejąc z niedźwiedziami grizzly.
Główne zagrożenie: Wymagana absolutna samowystarczalność; ewakuacja drogą powietrzną może zostać opóźniona nawet o dziesięć dni podczas cykli sztormowych znad Pacyfiku.
